Ogrzewanie tarasu

Ogrzewanie tarasu: wybór między ogrzewaniem elektrycznym na podczerwień, gazem propanowym a modelami do zabudowy

Ogrzewanie tarasu nie jest elementem dekoracyjnym. Jest to urządzenie techniczne, którego wybór decyduje o rzeczywistej wydajności cieplnej, trwałości w trudnych warunkach pogodowych oraz kosztach eksploatacji w ciągu kilku sezonów. Między elektrycznym promiennikiem podczerwieni z włókna węglowego zamontowanym wysoko, parasolem grzewczym na propan do tarasu bez zasilania elektrycznego a modelem wbudowanym w pergolę bioklimatyczną różnice w wydajności są wymierne i mają zasadnicze znaczenie. Oto jak odróżnić to, co ma znaczenie, od tego, co tylko upiększa opis produktu.

Promienniki elektryczne czy ogrzewanie gazowe: dwa różne sposoby działania

Elektryczne grzejniki tarasowe na podczerwień działają na zasadzie bezpośredniego promieniowania: ogrzewają przedmioty i osoby znajdujące się w zakresie ich działania, nie podgrzewając powietrza w otoczeniu. To właśnie sprawia, że są one skuteczne na zewnątrz, gdzie powietrze nie może być zatrzymane. Model z włóknem węglowym o mocy 2000 W obejmuje obszar około 8–12 m² z odczuwalną temperaturą powierzchniową od 18 do 22°C, w zależności od odległości i mocy. Włókno węglowe emituje promieniowanie w zakresie od 2 do 10 mikronów (daleka podczerwień), co zmniejsza olśnienie w porównaniu z halogenem (zakres 0,8–1,5 mikrona) i poprawia komfort podczas długotrwałego użytkowania. Roczne zużycie energii przez model o mocy 2000 W, używany przez 4 godziny dziennie przez 6 miesięcy, wynosi około 1440 kWh, co stanowi koszt możliwy do opanowania dzięki programowaniu czasowemu.

Grzejniki na propan lub butan zapewniają wyższą moc cieplną: grzejniki słupkowe typu parasolowego osiągają zazwyczaj moc od 11 do 15 kW, w porównaniu z 0,8 do 3 kW w przypadku standardowych modeli elektrycznych. Ich zaletą jest autonomia: na tarasie bez dostępnego gniazdka elektrycznego ogrzewacz parasolowy na propan z butlą o wadze 10 kg działa około 6–8 godzin w trybie ciągłym przy pełnej mocy. Wadą jest zużycie: model o mocy 13 kW zużywa około 0,9 kg/h propanu, co w dłuższej perspektywie oznacza znacznie wyższe koszty eksploatacji niż w przypadku energii elektrycznej. Gaz nadaje się do sporadycznego użytkowania lub do miejsc bez przyłącza. Energia elektryczna to dobry wybór na taras restauracji, bar na świeżym powietrzu lub często używaną przestrzeń prywatną.

Kryteria techniczne, które należy sprawdzić przed zakupem

Stopień ochrony IP jest pierwszym kryterium, którego nie można pominąć. Ogrzewacz tarasowy narażony na deszcz musi mieć co najmniej stopień IP44 (ochrona przed rozpryskami wody ze wszystkich stron). W przypadku instalacji pod otwartą pergolą lub na odsłoniętej fasadzie standardem jest IP65: gwarantuje on szczelność przed bezpośrednim strumieniem wody. Produkt bez oznaczenia IP lub o stopniu IP20 nie jest przeznaczony do użytku na zewnątrz, niezależnie od opisu handlowego.

Moc: 1200–1500 W dla zadaszonej powierzchni 4–6 m², 2000–3000 W dla półotwartej powierzchni 8–15 m², powyżej 3000 W lub przejście na gaz w przypadku dużych powierzchni lub przestrzeni o dużym przewiewie
Rodzaj promiennika podczerwieni: halogenowy (szybkie nagrzewanie, widoczne pomarańczowe światło, żywotność 5000 h), kwarcowy (pośredni, 10 000 h), z włókna węglowego (nagrzewanie w 3–5 sekund, minimalne światło, 20 000 h, większy komfort w dłuższej perspektywie)
Mocowanie: naścienne z ramieniem obrotowym (regulacja kąta od 0 do 60°), sufitowe (pergola, markiza), na teleskopowej podstawie (przenośne, ale wrażliwe na wiatr), wbudowane w parasol (zasilanie gazowe lub elektryczne w zależności od modelu)
Zabezpieczenia aktywne: termostat zabezpieczający przed przegrzaniem, zabezpieczenie przed przewróceniem w modelach stojących, wbudowany lub kompatybilny timer, automatyczny odcięcie gazu w modelach na propan

Ogrzewanie tarasu w kontekście gastronomii: specyficzne ograniczenia

W kontekście restauracji lub baru z tarasem ogrzewanie nie podlega tym samym ograniczeniom, co w budynkach mieszkalnych. Gęstość użytkowania jest wyższa, urządzenia są używane codziennie przez kilka miesięcy w roku i narażone są na uderzenia, częste czyszczenie oraz użytkowanie przez personel. Grzejnik tarasowy typu Bromic Tungsten lub Heatstrip Classic zamontowany na suficie w markizie zapewnia żywotność ponad 20 000 godzin, moc od 2000 do 3600 W w zależności od modelu oraz zasięg od 8 do 14 m² na urządzenie. Urządzenia te obsługują bezpośrednie podłączenie do sieci 230 V lub trójfazowej 400 V w przypadku instalacji grupowych.

W przypadku otwartych tarasów bez konstrukcji nośnej kolumny grzewcze na propan pozostają dominującym rozwiązaniem w branży gastronomicznej: brak okablowania, możliwość przemieszczania w zależności od konfiguracji pomieszczenia, natychmiastowa moc. Model standardowy z reflektorem parabolicznym obejmuje promień od 3 do 4 metrów przy pełnej mocy. Przepisy francuskie nakładają minimalną odległość 1 metra między urządzeniem gazowym a wszelkimi materiałami palnymi, a butle muszą być przechowywane na zewnątrz w wentylowanym pomieszczeniu zgodnym z normą NF EN 1439.

Ogrzewanie tarasu w domu: dobór mocy i montaż

W przypadku prywatnego tarasu o powierzchni od 15 do 20 m², częściowo osłoniętego okapem dachowym, praktyczna zasada mówi, że należy przewidzieć od 100 do 150 W na m² promieniowania podczerwonego bezpośredniego, aby utrzymać komfortową temperaturę odczuwalną przy temperaturze zewnętrznej do 5°C. Zestaw dwóch promienników podczerwieni z włókna węglowego o mocy 2000 W, zamontowanych na suficie na wysokości 2,2 metra, z kątem emisji 60°, odpowiednio ogrzewa tę przestrzeń, zużywając 4 kWh przy pełnej mocy. Dzięki termostatowi lub programowaniu czasowemu rzeczywiste zużycie spada do 2–2,5 kWh na sesję.

Instalacja na ścianie lub suficie wymaga dedykowanego okablowania o przekroju co najmniej 2,5 mm² dla modeli o mocy powyżej 2000 W, z obowiązkowym wyłącznikiem różnicowoprądowym typu A 30 mA dla każdego obwodu zewnętrznego zgodnie z normą NF C 15-100. Modele z gniazdem standardowym (16 A) mają ograniczenie mocy do maksymalnie 3500 W. Powyżej tej wartości konieczne jest przejście na dedykowane zasilanie, co zaleca się już od 3000 W, aby uniknąć przegrzania kabla podczas długotrwałego użytkowania.

Zastosowanie w pergoli bioklimatycznej lub stałej markizie

Pergola bioklimatyczna posiada obecnie wbudowane szyny grzewcze lub standardowe gniazda na wbudowane promienniki podczerwieni. Modele kompatybilne z pergolami (Veito, Infralia, Heatstrip) oferują wąskie obudowy o wysokości od 80 do 120 mm, o mocy od 1500 do 3000 W w zależności od długości listwy oraz standardowy stopień ochrony IP65, umożliwiający montaż w konstrukcjach narażonych na działanie czynników atmosferycznych. Podłączenie odbywa się za pomocą wodoszczelnej skrzynki rozgałęźnej umieszczonej w profilu pergoli. Tego typu instalacja eliminuje widoczne kable i zapewnia równomierny rozkład ciepła na całej długości tarasu.

W przypadku pergoli o powierzchni 20 m² z regulowanym dachem i przesuwanymi ściankami wystarczy zintegrowane ogrzewanie na podczerwień o łącznej mocy 6000 W (3 moduły po 2000 W rozmieszczone w odstępach co 2 metry), aby zapewnić odpowiedni komfort termiczny nawet przy temperaturze zewnętrznej 0°C, gdy ścianki są zamknięte. W konfiguracji otwartej ta sama instalacja zapewnia komfort użytkowania do około 8°C, co wydłuża sezon użytkowania o 6 do 9 miesięcy w zależności od klimatu regionalnego.