Z pompami samozasysającymi

Kraniki do piwa z pompą samozasysającą: zasada działania, zalety i kryteria wyboru

Pompa samozasysająca wbudowana w nalewak do piwa zasadniczo zmienia mechanizm nalewania. W przeciwieństwie do systemów ciśnieniowych z CO₂, które wypychają piwo z beczki poprzez wtrysk gazu, pompa samozasysająca zasysa płyn dzięki podciśnieniu wytworzonemu mechanicznie. Zasada ta pozwala na działanie dystrybutora bez butli z CO₂, bez reduktora ciśnienia i bez przyłącza gazowego, co zmniejsza ogólne wymiary urządzenia i upraszcza logistykę zaopatrzenia. Mechanizm automatycznego samozasysania oznacza, że pompa jest w stanie zasysać płyn bez ręcznej interwencji, nawet jeśli głowica pompy znajduje się w pozycji wyższej niż poziom beczki.

W praktyce dystrybutory wyposażone w tego typu pompę działają z beczkami bezciśnieniowymi lub beczkami niskociśnieniowymi. Silnik elektryczny napędza pompę perystaltyczną lub odśrodkową, w zależności od modelu, zdolną do wytworzenia przepływu od 30 do 90 cl/min w zależności od zainstalowanej mocy, zazwyczaj między 20 a 60 W w przypadku modeli domowych. Nominalna wysokość ssania waha się od 0,5 do 1,5 metra w zależności od konstrukcji komory pompy, co bezpośrednio determinuje sposób ustawienia beczki względem kolumny nalewowej.

Dlaczego warto wybrać nalewak z pompą samozasysającą zamiast systemu CO2?

Nie chodzi o to, który system jest absolutnie lepszy, ale który odpowiada rzeczywistemu zastosowaniu. System CO2 z reduktorem i butlą gazową utrzymuje stałe ciśnienie w beczce, co zapewnia stabilną i powtarzalną kolumnę piany, z ciśnieniem regulowanym w zakresie od 1 do 3 barów w zależności od serwowanego piwa. Z tego właśnie powodu jest to standard w gastronomii. Jednak system ten wymaga logistyki związanej z gazem: butle do napełniania, złącza CO2 dostosowane do poszczególnych marek, regulator ciśnienia do ustawiania. Do użytku na zewnątrz, w warunkach mobilnych lub w miejscach bez łatwego dostępu do napełniania CO2, pompa samozasysająca staje się racjonalnym rozwiązaniem.

Dystrybutory z pompą samozasysającą są szczególnie dostosowane do beczek o pojemności od 20 do 50 litrów, używanych w warunkach półprofesjonalnych: catering, imprezy, prywatne przyjęcia o dużej skali. Niektóre modele obsługują zarówno beczki ciśnieniowe, jak i standardowe, automatycznie dostosowując prędkość pompowania do wykrytego lub ręcznie ustawionego typu pojemnika. Kluczową rolę odgrywa system chłodzenia: kolumna chłodząca utrzymująca temperaturę piwa na poziomie od 2 do 6°C przy wylocie z kranu znacznie ogranicza tworzenie się piany spowodowanej wzrostem temperatury w obiegu.

Kryteria techniczne przy wyborze nalewaka z pompą samozasysającą

Wydajność pompy: minimum 50 cl/min przy intensywnym użytkowaniu (przyjęcia, imprezy). Przy niższej wydajności wzrost temperatury między dwoma kolejnymi nalewaniami zwiększa turbulencje i powoduje powstawanie piany.
Moc silnika: od 40 do 80 W w modelach półprofesjonalnych. Niewystarczająca moc powoduje nieregularne zasysanie, co jest szczególnie odczuwalne w przypadku prawie pustych beczek, gdzie wysokość zasysania wzrasta.
System chłodzenia: sprężarka aktywna (obniża temperaturę do 2°C, stabilna latem) lub termoelektryczny moduł Peltiera (różnica 12–15°C w stosunku do temperatury otoczenia, niewystarczająca, jeśli temperatura w pomieszczeniu przekracza 25°C). W przypadku użytkowania na zewnątrz latem tylko sprężarka aktywna gwarantuje odpowiednią temperaturę serwowania.
Kompatybilność z beczkami: należy sprawdzić akceptowane złącza (typ S, typ A, typ G, typ M) w zależności od przewidywanych marek piwa. Uniwersalny adapter dostarczany wraz z dystrybutorem zwiększa kompatybilność, ale nie wszystkie złącza zachowują szczelność po ponad 50 użyciach.
Poziom hałasu: pompy perystaltyczne generują podczas pracy od 45 do 60 dB. Należy to sprawdzić w przypadku użytkowania wewnątrz lub w cichym otoczeniu.
Łatwość czyszczenia obwodu pompy: czy obwód można zdemontować lub przepłukać w obiegu zamkniętym pod ciśnieniem wody? Obwód, którego nie da się prawidłowo wyczyścić po każdym użyciu, staje się siedliskiem bakterii w ciągu 48 godzin.

Konserwacja układu pompy: to, co często się pomija

Pompa samozasysająca jest najbardziej obciążonym elementem urządzenia i najczęściej pomijanym podczas konserwacji. Osady piwa, które wysychają w komorze pompy, stopniowo zatyka zawór zwrotny, co skutkuje utratą zasysania przy następnym uruchomieniu. W modelach z pompą perystaltyczną elastyczny wąż pompujący ulega zużyciu po 200–400 godzinach pracy i należy go wymienić: najlepiej wybierać modele, do których dostępne są części zamienne z identyfikowalnym numerem katalogowym producenta.

Standardowa procedura czyszczenia zaleca płukanie zimną wodą bezpośrednio po każdym użyciu, a następnie cykl z użyciem specjalnego roztworu czyszczącego do obiegu piwa (rozcieńczony węglan sodu lub środek kwasowy w zależności od rodzaju osadu) co dwa użycia. W przypadku użytkowników profesjonalnych konieczne jest comiesięczne odkamienianie elementów mających kontakt z wodą chłodzącą, jeśli model posiada wbudowany obieg wodny.

Wbudowanie w stały lub mobilny sprzęt barowy

Dystrybutory z pompą samozasysającą dzielą się na dwie kategorie zastosowań. Modele kompaktowe (o wysokości od 35 do 50 cm, wadze od 10 do 15 kg) są przeznaczone do montażu na blacie z beczką umieszczoną poniżej lub z boku, w promieniu od 1 do 1,5 metra, w zależności od wysokości ssania pompy. Modele wbudowane w szafkę chłodniczą mogą pomieścić beczkę o pojemności od 20 do 30 litrów bezpośrednio wewnątrz obudowy, a temperatura przechowywania jest utrzymywana na poziomie od 2 do 5°C dzięki sprężarce. Taka konfiguracja ogranicza straty ciepła między beczką a kranem do mniej niż jednego metra niechłodzonego obwodu.

W przypadku zastosowań mobilnych niektóre nalewaki z pompą samozasysającą działają przy napięciu 12 V z zewnętrznego akumulatora lub gniazda zapalniczki, a ich czas pracy wynosi od 4 do 6 godzin w zależności od mocy pompy i częstotliwości nalewania. Roczne zużycie energii przez model o mocy 60 W, działający 3 godziny dziennie, wynosi poniżej 70 kWh, co stanowi znikomy koszt eksploatacji w porównaniu z korzyściami wynikającymi z komfortu użytkowania.